Gijsje en Pebbles

Na het overlijden van Flopsy Frummel (Nederlandse Hangoor Dwerg) hebben we uiteindelijk na de zomervakantie van 2014 besloten weer terug te keren naar het ras waar we ooit mee begonnen waren: De Vlaamse Reus. Twee moeilijke keuzes bleven over:

  • welke kleurslag
  • nemen we er één (want wat als Binkie komt te overlijden) of meteen twee

Na veel zoeken en het bekijken van afbeeldingen op internet viel de keuze op blauw en is de keuze gevallen op 2 voedsters. Na wat bellen en mailen met verschillende fokkers komen we terecht bij Dhr. Piket in Bodegraven. Daar hebben we kort daarna Pebbels en Gijsje gekocht.

De eerste paar weken hebben we ze binnen, in een draadkooi, gezet. Maar het duurde niet lang. Vlaamse Reuzen worden al snel groot. Nadat ze hun eerste inentingen gekregen hadden mochten ze naar buiten.

Niet lang daarna konden ze kennismaken met Binkie. Het elkaar najagen duurde niet erg lang en al snel waren ze aan elkaar gewend. Binkie fleurde weer helemaal op met twee van die prachtige dames aan zijn zijde en lukte het in het begin zelfs om met z’n drieën op een stoel te liggen. Na verloop van tijd waren ze zo groot geworden dat dat niet meer paste.

 

Nadat beide dames vruchtbaar werden en in de puberteit kwamen (zo rond de kerstvakantie) werden ze erg agressief naar elkaar toe en werd het behoorlijk knokken. Dat heeft ons doen besluiten beide dames tijdelijk apart te zetten. In onze schuur hebben we twee tijdelijke hokken gebouwd. De fietsen moesten maar een tijdje buiten staan.

In de eerste week van januari 2015 konden we bij de dierenarts terecht om zowel Pebbles als Gijsje te laten steriliseren. Het was erg spannend of alles goed zou gaan. Achteraf vertelde de dierenarts dat het vijf jaar van haar leven heeft gekost. De operaties waren erg zwaar en bij beide dames scheurde de baarmoeder tijdens de ingreep. Op de FaceBook pagina van Dierenkliniek Billiton zijn nog twee foto’s van onze dames terug te vinden.

Gelukkig was daarna alles weer peis en vree en kunnen ze het uitstekend met elkaar vinden. Het is een geweldig drietal met elkaar.

Na ruim twee jaar kreeg Gijsje last van ‘Sore Hocks‘, maar smeren met honingzalf en om de paar dagen een injectie mochten niet echt baten. De dierenartsassistente vroeg zich af of het wellicht Schmorlse ziekte zou kunnen zijn. Zowel de dierenarts als wijzelf zijn daarop meer informatie gaan zoeken over deze ziekte.

Net toen we dachten dat het wat beter met de achterpoten van Gijsje ging bleek dat ze aan beide flanken ook plekken op haar huid en in haar oren kreeg. Het ging snel achteruit en voordat ze nog meer pijn en ellende zou krijgen hebben we, in overleg met de dierenarts, besloten haar te laten inslapen.

Nog geen maand later zagen we ineens haar zus Pebbles vreemd trekken met haar achterpoot. Snel controleerden we haar voetzolen en huid op de aanwezigheid van symptomen die wellicht ook zouden kunnen duiden op Schmorlse ziekte. Gelukkig vonden we niets en maakten we een afspraak bij de dierenarts. Ze voelde wel iets en wilde voor de zekerheid een foto maken.

‘s Middags kregen we het bericht dat ze haar achterpoot gebroken had en wel zo vreemd dat een operatie zou goed als uitgesloten was. Gezien het risico en het advies van de dierenarts hebben we opnieuw een zeer moeilijk besluit moeten nemen. Binnen een maand waren we beide Vlaamse dames kwijt …